IFFR 2014: Gezelligheid, regen en goede films


Notice: get_the_author_email is verouderd sinds versie 2.8.0. Gebruik in plaats daarvan get_the_author_meta('email'). in /home/public/sites/www.meisjesaandemaas.nl/wp-includes/functions.php on line 3923

Als er een evenement is waar Rotterdam trots op is, is het wel het International Film Festival Rotterdam. Als filmblogger voor Rotterdam Festivals bezocht ik een aantal films en natuurlijk feestjes tijdens het IFFR. Benieuwd hoe ik het vond? Lees dan verder!

IMG_4382 IMG_4383

IFFR 2014

Dit jaar vierde het IFFR haar 43e editie. Sinds 1972 wordt het festival elk jaar gehouden en tegenwoordig is het het grootste filmfestival van Nederland. Volgens RTV Rijnmond trok het IFFR in 2014 weer meer bezoekers dan het voorgaande jaar (maar liefst 287.000: 7000 meer dan in 2013). Het thema was dit jaar The State of Europe, voorafgaande aan de Europese verkiezingen. Artistiek directeur Mart Dominicus legt in een artikel op de IFFR-website uit dat het festival op deze manier de discussie over de toekomst van Europa wil stimuleren en wil helpen om op een nieuwe manier naar Europa te kijken. Eind februari brengt De Groene Amsterdammer een speciale IFFR-bijlage uit waarin op dit thema wordt gereflecteerd, even in de gaten houden dus!

Festivalsfeertje

Wat ik zo leuk vind aan het IFFR, is dat er in de hele stad zo’n typisch festivalsfeertje heerst. Zelfs de regen, die het grootste gedeelte van het IFFR aanhield, mocht de pret niet drukken. De Doelen vormde het kloppende hart van het festival: door de grote diversiteit aan bezoekers uit verschillende landen en de leestafels waarop de Daily Tiger en kranten van over de hele wereld klaar lagen, heerste er een gezellig, ongedwongen sfeertje van internationale allure. Een andere belangrijke hotspot was natuurlijk De Rotterdamse Schouwburg: niet alleen om films te kijken, maar ook om ’s avonds te afterpartyen. Nieuw dit jaar was pop-upclub Klubkat: twaalf dagen lang was dit kleine pand op het Kruisplein omgetoverd tot een schattig cafeetje, opgeleukt met meubels van Seventies Design. Ik vond de pop-upclub zo’n leuke aanvulling op de Rotterdamse uitgaansscene dat ik er stiekem een beetje van baalde dat ‘ie na twaalf dagen weer zijn deuren sloot, al is dat natuurlijk ook de charme van een pop-upclub.

IMG_4380
De Doelen

IMG_4376
Rode loper bij de ingang van De Doelen

De favoriete films van Meisjes aan de Maas

Zelf bekeek ik Only Lovers Left Alive, The Reunion, Afscheid van de Maan en Obvious Child. Alle vier aanraders, maar natuurlijk heb ik mijn favorieten!

Mijn absolute favoriet was The Reunion: in deze documentaireachtige, Zweedse film gaat filmmaakster Anna Odell de confrontatie aan met haar vroegere klasgenoten, door wie ze jarenlang is gepest. Als Anna niet uitgenodigd blijkt te zijn voor haar schoolreünie, besluit ze een korte film te maken waarin ze zelf, met behulp van acteurs in de rollen van haar oud-klasgenoten, naspeelt hoe de reünie had kunnen verlopen als ze er wel bij was geweest. Ze doet hier wat ze in realiteit nooit durfde: ze gaat de confrontatie aan en vertelt haar vroegere treiteraars hoe zij zich tijdens de pesterijen voelde. Dit is pas het eerste deel van The Reunion: in het tweede gedeelte spoort Anna haar echte oud-klasgenootjes op om ze haar film te laten zien en hun reacties te peilen. Opvallend is dat maar weinig van haar vroegere klasgenoten Anna te woord willen staan. Dat dit een uiterst origineel concept is, is wel duidelijk, maar het is de eerlijkheid van Anna die dit tot een succesvol project maakt. Ik gaf The Reunion 5 van de 5 punten. Hoewel de film op het moment dat ik mijn stem uitbracht (maandag 27 januari) nog op plek 9 stond, eindigde hij op de 32e plek van de UPC Publieksprijs.

Tijdens Obvious Child lagen mijn filmmaatje en ik 83 minuten lang in een deuk. De film valt het best te omschrijven als Juno met een abortus in plaats van een bevalling. De film vertelt het verhaal van stand-upcomedian Donna, die wordt gedumpt door haar lompe vriendje, waarna ze zichzelf compleet voor schut zet op het podium, heel erg dronken wordt, met een onbekende jongen mee naar huis gaat en zwanger van hem raakt. Actrice Jenny Slate speelt de rol van Donna op een overtuigende en ontzettend grappige manier. De film is hilarisch en ontroerend tegelijk, wat ik knap vind bij zo’n beladen onderwerp dat de meeste filmmakers tot nu toe uit de weg zijn gegaan. Een aanrader!

Meer lezen? Hier en hier lees je alle blogs die ik voor Rotterdam Festivals schreef over IFFR 2014.

IMG_4395Afterparty in De Rotterdamse Schouwburg

 

Foto’s: © Meisjes aan de Maas

Geschreven door…

Liza Karsemeijer (hoofdredacteur). Al sinds haar studententijd is Liza (1991) niet meer uit nultien weg te slaan. Na het afronden van haar master journalistiek werkt ze nu als freelance journalist en tekstschrijver voor o.a. Elsevier, Algemeen Dagblad en Uitagenda Rotterdam. Ze houdt van reizen, cultuur, design, muziek en films. Ze wil eigenlijk alleen een eigen kantoor omdat ze dan een hond kan nemen – verder bevalt het flexwerkleven haar prima. Meer info vind je op lizakarsemeijer.nl.

Geef een reactie